Nieuws

Na uitspraak Zilveren Kruis verschuift discussie (weer) naar artikel 13 vrije artsenkeuze

dinsdag 27 maart 2018    Dit artikel delen

De uitspraak van vorige week, waarbij de rechter stichting Zorgrecht in het gelijk stelde tegen de maatregelen van Zilveren Kruis, mag op veel aandacht rekenen. De invalshoek die gekozen wordt in de analyse van deze uitspraak, gaat verder dan het behaalde succes op onderwerpen als akte van cessie, betaalovereenkomst of toestemming vooraf bij niet gecontracteerde zorg. Artikel 13, die de basis vormt voor niet gecontracteerde zorg (ook wel bekend als ‘vrije artsenkeuze’), zal opnieuw ter discussie gesteld worden. 

Waar het de zzp’ers om te doen is

Ondanks dat de Kamerbrief omtrent de contractering in de wijkverpleging stelt dat een aantal zorgverzekeraars ‘zoveel mogelijk nieuwe zorgaanbieders contracteren’, komt daar in de praktijk voor de kleinste aanbieders niets van terecht. Zij krijgen geen contract, omdat ze de voorwaarden van zo’n contract niet kunnen halen. Ze zijn dus aangewezen op niet gecontracteerde zorg, een vorm van zorgfinanciering die voor zorgverzekeraars niet te beheersen valt. Immers de zorgaanbieders die niet gecontracteerde zorg leveren hebben geen contract. Zij zijn dus niet gehouden aan beperkende voorwaarden. Dat zorgverzekeraars daar niet blij mee zijn en hebben geprobeerd om beperkende voorwaarden op te leggen, heeft voor de rechter geen betekenis. Die stelt dat de cliënten en zorgaanbieders laagdrempelig voor elkaar moeten kunnen kiezen. Zilveren Kruis kondigde een hoger beroep aan tegen deze uitspraak.

Hoe kun je deze uitspraak lezen?

De rechter heeft bepaald dat beperkende voorwaarden van zorgverzekeraar van tafel moeten met betrekking tot niet gecontracteerde zorg. Dit nieuws kun je op twee wijzes verkondigen.

  1. De zorgaanbieder wint en de cliënt mag als gevolg daarvan laagdrempelig blijven kiezen voor een niet gecontracteerde zorgaanbieder;
  2. De zorgverzekeraar verliest en heeft dus veel minder instrumenten tot haar beschikking om zorgkosten te beperken dan zij dacht. Want niet gecontracteerde zorg zal onder druk van de vergrijzing blijven groeien, zo is de verwachting.

Artikel 13

Waar het de zorgaanbieders dus met name ging om een eerlijke marktpositie en het recht om op een degelijke wijze niet gecontracteerde zorg aan te kunnen nemen. Staan we door deze uitspraak onmiddellijk ook voor een andere vraag; wat vinden we als samenleving van de groei van niet gecontracteerde zorgkosten? Want blijkbaar is de toegang tot deze financieringsvorm voor niet gecontracteerde zorgaanbieders laagdrempeliger dan zorgverzekeraars zouden willen zien. Ondanks dat Zilveren Kruis in hoger beroep gaat, is de kans aanzienlijk dat zij ook daar verliezen. Het onderstreept de machteloosheid van de zorgverzekeraar in de beheersing van zorgkosten. Met artikel 13 wordt de daadwerkelijke groei van zorgkosten die de vergrijzing met zich meebrengt leidend. Niet de planmatige groei die de budgetplafonds beloven bij zorgverzekeraars. Hoe gaan we daarmee om?

Naderend realisme

Het is onvermijdelijk dat de discussie na deze uitspraak, zich wederom op de vrije artsenkeuze (artikel 13) zal gaan concentreren. Daarmee zijn we hopelijk de framing van frauderende, onbetrouwbare zorgaanbieders voorbij, begrijpen zorgverzekeraars dat er ook grenzen zijn aan hun machtspositie en komen we tot de kern van de discussie. Artikel 13 en het recht om zelf een zorgaanbieder te kiezen die bij je past is een belangrijk recht binnen de Zorgverzekeringswet. Wordt dit artikel te duur voor de samenleving, of blijven we kiezen voor deze vorm van vrije zorgkeuze?

SoloPartners staat voor een volwaardige positie van zelfstandige zorgprofessionals. Kleinschalige zorg op maat is een belangrijke waarde binnen ons zorgsysteem. Zelfstandige contractering van professionals die voldoen aan wet- en regelgeving hoort daarbij. Sluit je aan >>

Dit artikel delen