Nieuws

“Blijf positief, dan blijven je cliënten dat ook”

vrijdag 4 december 2020    Dit artikel delen

Veel flexibiliteit en incasseringsvermogen. Op die twee typische eigenschappen van zzp’ers wordt sinds corona nóg zwaarder een beroep gedaan. Dat ondervond ook Chantal Schakelaar, zowel in de ambulante zorg die ze verleent als bij de opvang van kinderen in haar ont-zorghuis. Tegelijkertijd bracht de afgelopen periode ook mooie dingen met zich mee, vertelt ze. “Blijf positief, kijk wat er wél kan. Dan blijven je cliënten ook positief.”

Chantal is ruim twintig jaar zelfstandig A-verpleegkundige. Ze is gespecialiseerd in de begeleiding en verzorging van kinderen en jongeren. Vooral kinderen met eet- en darmproblematiek, anorexia en autisme. Daarnaast vangt ze thuis kinderen op om ouders te ontlasten of om te helpen bij de ontwikkeling van het kind. De eerste maanden na de lockdown moest haar manier van werken volledig op de schop. “Niets ging meer hetzelfde”, vertelt ze. Toch kijkt ze ook terug op waardevolle ervaringen. “Maar de onduidelijkheid rond de regelgeving is het ergste. Als de GGD zélf al niet weet wat op jou van toepassing is, hoe krijg ik het dan nog uitgelegd aan mijn cliënten?”

Digi-generatie

Toen half maart alle ambulante zorg werd stilgelegd, moest Chantal echt even schakelen. “Mijn hele schema stortte in. Bovendien moesten we stoppen met de periodieke opvang bij ons thuis. Gelukkig kon ik als alternatief met veel van mijn cliënten overstappen op telefonische consulten. Wat dat betreft heb ik natuurlijk te maken met een generatie die al zeer vertrouwd was met een smartphone of tablet. De overstap naar online contact hebben we dus relatief gemakkelijk kunnen maken.”

“Best grappig,” lacht ze. “Vóór corona deed ik nog niks met digitale begeleiding. Nu heb ik ál die video-apps op mijn telefoon staan. Ze blijken een mooie invulling en in sommige gevallen zelfs een prima alternatief. Het maakt het makkelijker om even kort contact te hebben. Zo blijf je toch dichtbij. En het fijne is: ik zit veel minder vaak in de auto. Op afstand werken, scheelt natuurlijk heel veel reistijd. Kostbare tijd, die ik nu kan besteden aan cliënten en mijn gezin.”

Rust

Ouders waren aanvankelijk wel teleurgesteld toen de opvang bij Chantal thuis tijdelijk niet door kon gaan. Sommigen waren zelfs lichtelijk in paniek. “Maar het mooie was: de meesten zeiden na een tijdje dat het eigenlijk heel erg meeviel. Doordat ze zelf ook thuis moesten blijven, hadden ze meer tijd voor de zorg van hun kind. Dat heeft zelfs tot heel mooie inzichten geleid. Zo zei een moeder me: ‘Het gaat eigenlijk vele beter dan ik had verwacht. Ik realiseer me nu ook hoeveel ik eigenlijk op alle hulpverlening leunde’. Die tijd rond de eerste coronagolf heeft dus ook positieve effecten gehad.”

Toch weer open

Al snel na de lockdown in maart werd Chantal gevraagd om de thuisopvang toch weer open te stellen. “Sommige kinderen kunnen nu eenmaal niet hele dagen thuis zijn, zonder begeleiding en school. Dus toen een kinderarts me benaderde voor een van zijn patiënten, zijn we toch weer open gegaan. Uiteraard met toestemming van de gemeente.” Dat komt ook wel door haar woonsituatie, legt ze uit. Ze woont sinds een jaar in een grote, vrijstaande woning op maar liefst 2000 m2 grond. “Vooral de mogelijkheid om veel buiten te zijn, heeft ons door die eerste maanden geholpen. Zo kunnen we goed de anderhalve meter afstand garanderen in onze contacten met ouders. En onze verblijfkinderen kunnen de hele dag buiten spelen. Ruimte genoeg!”

Lastig werd het even toen de GGD belde in verband met een omgevingsonderzoek. De aanleiding: één van de ouders testte positief. “De GGD wist niet goed in welk hokje ze me moesten plaatsen en dus welke regels voor ons golden. Want tja, wat is ‘nauw contact’? Omdat de GGD dat ook niet precies weet, laat ik de ouders zelf bepalen of ze met ons in zee willen.”

Gaten

Chantal moest er vooral aan wennen dat ze steeds moet schuiven in haar schema. “Dagelijks verandert er wel weer iets. Bijvoorbeeld doordat mensen steeds in quarantaine moeten. Dan moeten we eventuele afspraken meteen wijzigen. Gelukkig blijven de gaten die daardoor in mijn schema ontstaan nooit lang leeg. Maar het is wel wennen. Het vraagt om een andere manier van plannen. Ik hou er nu gewoon rekening mee dat mijn weekschema nog een paar keer zal wijzigen gedurende de week. En heel veel verder dan één week kijk ik momenteel niet vooruit.”

Hectiek

Stiekem vindt ze die hectiek ook wel leuk. “Ik heb nu eenmaal geen negen-tot-vijfmentaliteit”, legt ze uit. “Dat is een van de redenen waarom ik eens voor mezelf ben begonnen. Ik ben nu veel flexibeler en kan daardoor meer voor mijn cliënten betekenen. En als ik eerlijk ben: we zijn er als gezin ook gewoon goed in. Anders zouden we ook nooit thuis een eigen opvang zijn begonnen. We halen er heel veel plezier uit.”

Dit artikel delen