Nieuws

”Die waardering missen is gewoon ontzettend zuur”

maandag 2 november 2020    Dit artikel delen
zorgbonus aanvraag

Zzp’er Karlijn Kruithof (25) doet haar werk met overgave. Want als je een ander kunt helpen, dan doe je dat toch? Toen corona uitbrak maakte ze in no-time veel extra uren. Haar opdrachtgever weigerde echter om de zorgbonus van het kabinet aan te vragen. “De reden? Te veel papierwerk. Daarmee hebben ze me niet alleen duizend euro door de neus geboord, maar ook een lelijk gevoel van onderwaardering bezorgd.”

Een bemiddelingsbureau vroeg Karlijn in januari om aan de slag te gaan bij een zorgorganisatie in Breda. “Ze hadden dringend mensen nodig. Ik werd ingezet op een afdeling waar cliënten verblijven met niet-aangeboren hersenletsel, bijvoorbeeld als gevolg van een ongeval, zuurstoftekort of MS. Ik werkte er net, toen in Nederland het eerste coronageval geconstateerd werd.”

lid worden

Gedrag verandert

Enige tijd later brak ook in Karlijns organisatie corona uit. “Op een gesloten afdeling met mensen met dementie. Dat had veel invloed op ons werk. In de zorg is het altijd al druk, maar nu was er sprake van pure hectiek. Collega’s werden ziek, anderen durfden niet meer te komen. En wat denk je van de impact op cliënten? Juist voor hen is structuur, planning en voorspelbaarheid zo belangrijk. Ineens gingen activiteiten niet door. Of ze konden niet naar de dagbesteding. Hun gedrag veranderde, soms werden ze zelfs agressief. Voor ons was het echt zoeken naar een manier om daar mee om te gaan, en naar hoe we de dag het beste konden invullen.”

Extra diensten

Een dagje vrij nemen was er voor Karlijn en haar collega’s even niet bij. Sterker nog; steeds werd de planning aangepast en vulden zij en haar collega’s extra diensten in. “Vooral om de uren in te vullen van collega’s die werden ingezet op de Covid-afdeling. Natuurlijk, ook ik liep op een gegeven moment op mijn tenen. Maar zo werkt het bij mensen in de zorg nu eenmaal: die denken mee. Juist nu hadden zo veel mensen ons nodig.”

‘Te veel papierwerk’

Toen Karlijn hoorde van de zorgbonus van het kabinet, was haar eerste indruk positief. “Het is fijn om te merken dat je inzet wordt gewaardeerd. Helaas kon ik de bonus niet zelf aanvragen, alleen de zorglocatie mag dat. Maar dat deden ze dus niet. De reden: de aanvraag zou teveel administratieve tijd kosten. De mensen van het bemiddelingsbureau hebben nog écht hun best gedaan, maar de opdrachtgever deelde doodleuk mede dat ze het hierbij zouden laten. Hoe dat voelt? Het maakt me boos. Mij is gewoon duizend euro door de neus geboord. Maar belangrijker: het heeft me een lelijk gevoel van onderwaardering bezorgd. Je geeft álles in een hectische tijd, om mensen te helpen die je hulp hard nodig hebben. Dan valt het zwaar tegen dat een opdrachtgever ‘teveel papierwerk’ als reden gebruikt om zo’n bonus niet aan te vragen. Een bonus waar ik gewoon recht op heb!”

Media-aandacht

Ook landelijke media besteden steeds meer aandacht aan het thema. Een van Karlijns vriendinnen (ook zzp’er) stond bijvoorbeeld al voor de camera’s van RTL4. “Of ik het idee heb dat de media achter ons staan? Zeker weten. Ze gaan er ook mee verder, heb ik begrepen. Dat vind ik een goede zaak, want mede daardoor is de termijn waarbinnen ik de bonus kan aanvragen een paar dagen geleden verlengd. Dus misschien is er nog een kansje…”

Knagend gevoel

Inmiddels werkt Karlijn bij een andere zorgorganisatie (op de Covid-afdeling). Ze denkt geregeld terug aan haar tijd in Breda. “Als je corona van dichtbij meemaakt, kan het heel heftig zijn. Het is niet niks als je ’s ochtends aan je dienst begint en het eerste wat je ziet, is een lijkwagen. Toch heeft het uitblijven van de zorgbonus mijn inzet niet veranderd. In de zorg werk je niet met je hoofd, maar met je hart. Bonus of geen bonus, dát verandert gelukkig nooit.”

Dit artikel delen