Nieuws

“Het lijkt erop dat de aanhouder wint”

vrijdag 13 november 2020    Dit artikel delen
Liesbeth

Het zorghart van zzp’er Liesbeth de Wijs heeft dit jaar flink gebloed. Ze zag tijdens de lockdown partners van cliënten huilend voor het raam van het zorgcentrum staan. En cliënten met dementie gingen hard achteruit. Tot overmaat van ramp bleven ook haar vragen over de zorgbonus onbeantwoord. Toch liet Liesbeth het er niet bij zitten, wat mogelijk z’n vruchten afwerpt.

“De coronatijd heeft veel met me gedaan”, blikt ze terug. “Ik ben erg moe geweest en dat ben ik nu nog. Het heeft me veel kruim gekost, ook omdat ik per se niet met corona besmet wilde raken. Alleen dan kon ik zowel cliënten helpen als mijn eigen man beschermen, die longpatiënt is. Als ik thuiskwam, gooide ik mijn kleding in de wasmachine en ging ik douchen. Pas daarna gaf ik hem een kus.”

lid worden

Geen zorgbonus

Precies voor zorgverleners zoals Liesbeth heeft de overheid de zorgbonus in het leven geroepen. Als blijk van dank voor het harde werken en de diepe indruk die de gevolgen van het virus achterlaten. “Toen ik erover las, voelde ik me erg gewaardeerd”, blikt Liesbeth terug. “Ik dacht nog: ik ga hem meteen aanvragen. Om er vervolgens wat leuks mee te gaan doen, want ik had me immers het apelazarus gewerkt.”

Enthousiast belde ze met het afdelingshoofd om te vragen hoe dit in z’n werk ging. Die verwees haar door naar de manager. En die gaf op haar beurt aan dat ‘ze er op het hoofdkantoor’ nog niet mee bezig waren, maar dat Liesbeth snel een telefoontje kon verwachten. “En dat kwam”, aldus de Helpende Plus Extra met een cynische ondertoon. “Maar de boodschap was duidelijk: voor zzp’ers wordt de bonus níét aangevraagd.”

Nog erger

Liesbeth begreep er niets van. Ze had geploeterd in een snikheet pak, vaak zes dagen per week. En diensten die niet ingevuld kon worden, deed ze er ‘gewoon’ even bij. “En dan dit besluit?”, vraagt ze zich hardop af. “Het is toch van de zotte. De manager wist me niet eens te vertellen waarom. Ik heb nog een gesprek aangevraagd, maar er was niets meer aan te doen.”

Tot overmaat van ramp bleef het daar niet bij. Liesbeth: “Een paar dagen later kregen we als zzp’ers te horen dat we er allemaal uit moesten. Ook dit gebeurde zonder dat ze een reden opgaven…”

Tóch nog gerechtigheid?

Op 16 juli werkte Liesbeth voor het laatst in het zorgcentrum in Hoofddorp. En vanaf dat moment werd alles weer rooskleuriger. Haar collega’s, die haar wél waardeerden, regelden twee dagen later een afscheidsfeestje. Een week later startte ze bij Evean Thuiszorg. “Zonder dat ik erom gevraagd heb, heeft mijn opdrachtgever daar de bonus voor zzp’ers wél aangevraagd. Omdat zzp’ers zoals ik er volgens hen óók recht op hebben. Super dus!”

Uit het niets

Of ze de duizend euro ook daadwerkelijk zou krijgen, wist Liesbeth nog niet. Maar dat was inmiddels ook allang ondergeschikt aan de antwoorden die ze nog van haar vorige opdrachtgever hoopte te krijgen. En terwijl ze op duidelijkheid wachtte, kwam er plots een e-mail uit onverwachte hoek.

“Uit het niets verscheen er bericht van mijn oude opdrachtgever”, vertelt Liesbeth nog altijd verbaasd. “Ze hebben de bonus alsnóg aangevraagd voor zzp’ers. Of mijn inspanningen geholpen hebben, durf ik niet te zeggen. Want het is nog onduidelijk of de bonus ook wordt toegekend. Maar het lijkt erop dat de aanhouder wint. Ik ben altijd netjes gebleven, maar ik bleef ook jagen. Misschien loont dat.”

Dit artikel delen